برف

به بهانه ي اولين دانه های برفي كه امروز بر زمين نشست

 

          الا

 

چه سعادتي است

 

     در زمستان

 

وقتي كه برف مي بارد

 

دانستن اينكه

 

تن پرنده ها گرم است         ؟؟؟

جرم عاشقي

اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم

چند وقت است كه هر شب به تو مي انديشم

                                                                          به تو آري ، به تو يعني به همان منظر دور

                                                                           به همان سبز صميمي ، به همان باغ بلور

به همان سايه ، همان وهم  ، همان تصويري

كه سراغش ز غزلهاي خودم مي گيري

                                                                      به همان زل زدن از فاصله ي دور به هم

                                                                      يعني آن شيوه ي فهماندن منظور به هم

به تبسم ، به تكلم ، به دلارايي تو

به خموشي ، به تماشا ، به شكيبايي تو

                                                                  به نفس هاي تو در سايه ي سنگين سكوت

                                                                  به سخن هاي تو با لهجه ي شيرين سكوت

شبحي چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم كسي ورد زبانم شده است

                                                               يك نفر سبز، چنان سبز كه از سر سبزيش

                                                              مي توان پل زد از احساس خدا تا دل خويش

 

                                                                  يك نفر ساده چنان ساده كه از سادگي اش

                                                                  مي توان يك شبه پي برد به دلدادگي اش

 

 

آه اي خواب گرانسنگ سبكبار شده

بر سر روح من افتاده و آوار شده

                                                               در من انگار كسي در پي انكار من است

                                                               يك نفر مثل خودم تشنه ي ديدار من است

 

                                                             آي !! بي رنگ تر از آينه يك لحظه بايست

                                                              راستي اين شبح هر شبه تصوير تو نيست؟؟

اگر اين حادثه ي هر شبه تصوير تو نيست

پس چرا رنگ تو و آينه اينقدر يكي است؟؟

                                                  حتم دارم كه تويي آن شبح آينه پوش

                                                  عاشقي جرم قشنگي است به انكار مكوش

آري آن سايه كه شب آفت جانم شده بود

آن الفبا كه همه ورد زبانم شده بود

                                                                 اينك از پشت دل آينه پيدا شده است

                                                                و تماشاگه اين خيل تماشا شده است

عشق من !! آن شبح شاد شبانگاه تويي

آن الفباي دبستاني دلخواه تويي                           "بهروز ياسمي"

اعتیاد الکترونیکی

خيلي وقته كه ديگه اون حال و هواي هاي قديمي از بين رفته.تا حالا شده  تو يه جمع صميمي  باشيد ولي حرفي براي گفتن نداشته باشيد..يه جاي ديدني بريد ولي اصلا حواستون به اون موقعيت و محل نباشه

بذاريد چند تا مثال بزنم:

1-بعد از چندين سال  با سه تا از دوستاي قديمي دور هم جمع مي شيم..فقط پنج دقيقه سلام و احوالپرسي مي كنيم و بعدش مي ريم تو  فاز sms و بلوتوث بازي.و چه نا غافل از دو ساعت كنار هم بودن بيشتر وقتمون به اين كار می گذره..بعدش كه از همديگه جدا می شيم تازه می فهميم كه چقدرحرف داشتيم براي گفتن ولي نگفتيم.

2-بعد از مدت ها يه شب مهموني مي ريم خونه يكي از آشناهاي نزديكمون..بعد از سلام و احوال پرسي ..تلويزيون روشنه و سريال پخش مي كنه..همه ساكت وخاموش سريال رو دنبال مي كنن.يه لحظه نگاه می کنيم و می بينيم که  تو اون جمع هستيم و  چند تا خانواده ساكت و خيره به تلويزيون .يادشون رفته كه اين مهموني براي دور هم جمع شدنه نه براي ديدن فيلم و سريال واگر غير از اين بود هر كسي مي نشست خونه خودش و فيلم مي ديد

3-فرصتي پيش مي آد بري خونه يكي از آشنا هات..از قضا همه دور هم جمع شدن..سريال طنز شبكه سه كه شروع مي شه ناخود آگاه همه بچه ها از بازي و شلوغي و شيطنت بازي دست مي كشند و به رديف جلو تلويزيون دراز مي كشند و  ساكت وخيره به صفحه تلويزيون سريال طنز بي معني شبكه سه را نگاه مي كنند و تازه بعد از فيلم چند تا اصطلاح مسخره و بي مزه ياد گرفتند و مدام تكرار مي كنند و ما خوشحال که بچه هامون اصطلاح جديد ياد گرفتند

4.بعد از مدت ها  كار بي وقفه يه فرصت پيش مي آد بري مسافرت...از موقعي كه راه مي افتي مدام بايدsmsجواب بدي و زنگ بزني و بهت زنگ بزنند كه نه لذت ديدن طبيعت رو حس مي كني و نه مي فهمي مسير رو چطوري داري ميري .

5.به يه جاي ديدني میروی مثل كنار دريا ..جنگل ..يا يه جاي تاريخي  مثل تخت جمشيد...از موقعي كه از ماشين پياده مي شي يه همكار ..يه دوست يه  نفر بيكار زنگ مي زنه و كلي حرف مي زنه اونقدر حرف مي زنه و از خريد خونه و مشكلات زندگي و ازدواج و وام  مي گه و مي گه تا بلاخره شارژ موبايلت تموم مي شه..تازه مي فهمي كه يك ساعته داري با تلفن حرف مي زني وديگه حس و فرصت ديدن دريا و جنگل و جاهاي ديدني رو هم نداري.

6-بعد از ساعتها  بي خوابي مي خواهي مثلا استراحت كني و يه كم بخوابي..هنوز چشمت گرم نشده كه همزمان صداي  تلفن همراه و تلفن خونه بلند مي شه و سر در گم و گيج حتي نمي دوني كدوم رو بايد جواب بدی و به زمين و زمان هم بد و بيراه مي گي

7-بعد از مدت ها وقت مي كني بري خونه اقوام و فاميل...پسر عموت رو خيلي وقته نديدي و خيلي حرف داري باهاش بزني ولي بعد از سلام و احوال پرسي...خيلي راحت مي گه ببخشيد من يه كار فوري دارم و بايد وصل بشم به اينترنت..مي دوني كه اين كار فوري چيه و به روي خودت نمي آري.تا آخرين لحظه اي كه اونجا هستي اينترنت و چت و وبلاگ گردي و از اين سايت به اون سايت ..و تو پشيمون که چرا اونجايی هنوز..

نمي دونم از اين مواردي كه گفتم كدامش براتون اتفاق افتاده..ولي به هر حال به نوعي ديگه برامون اتفاق مي افته و ممكنه شخصيت هاش عوض شوند..ولي چرا؟چرا خيلي وقته از كنار هم بودن لذت نمي بريم؟از مسافرت لذت نمي بريم؟نمي تونيم راحت و بدون دغدغه استراحت كنيم ؟تو جمع صميمي خانواده و دوستانمون چرا هيچ حرفي براي گفتن نداريم؟مي دونيد خصوصيات ما  اين روزا چطوري شده؟ بله..همه مون خسته ايم..حوصله نداريم..كلافه ايم..خواب راحت نداريم..تو جمع هستيم و نيستيم...افسرده ايم..يه دوست صميمي كه بتونيم راحت باهاش حرف بزنيم رو نداريم..دوستي ها هم مثل سابق نيست كه بشه روشون حساب باز كنيم..همه مون انگار بي خود و بي جهت مي دويم و البته به هيچ جا هم نمي رسيم.. بي حوصلگي..ترس..دلهره.. اضطراب..عصبانيت..زود از كوره در رفتن..فحش و فحش بازي..قتل  وآدم كشي...فكر مي كنيد اينا  خصوصيات چه افراديه؟بله در ست گفتيد..آدماي معتاد..بله...ما اعتياد داريم همه مون..بدون استثنا..اعتياد الكترونيكي  داريم..خودمون نيستيم..تلفن،موبايل،كامپيوتر، تلويزيون، ماهواره شده همه ي زندگي ما...بدون اونا مثل اينكه خيلي چيز ها كم داريم..حوصله نداريم..دلواپسيم...تو فكريم..دغدغه داريم..خسته ايم و از زندگي مون هم اصلا لذت نمي بريم.....تكنولوژي و مشتقاتش شده همه ي زندگي ما و ما هم دلبسته و وابسته ي به اين تكنولوژي ...بهتر نيست يه ذره وقتمون براي خودمون باشه...از با هم بودن و دور هم جمع شدن لذت ببريم...مي دونيد چه لذتي داره يك ليوان چايي  كنار پنجره و صداي  بارون....قدم زدن كنار دريا...راهپيمايي در دل جنگل و بالا رفتن از كوه...چه سعادتي است دور هم جمع شدن و بگو بخند و تماشاي بازي  بچه ها..چه مسحور كننده است قدم زدن زير باران..و .....هزاران لذت ديگه كه يادمون رفته هيچ خرجي هم ندارد..كافيه براي يه مدت هم كه شده خودمون خودمون رو ترك بديم از اين اعتياد الكترونيكي..چطوريش رو من مي گم بهتون..

1-خونه كه مي رسيم تلفن همراهتون رو خاموش كنيد..مطمئن باشيد هيچ اتفاقی نمی افتد..اونايی که بايد پيداتون کنن پيداتون می کنن !!!

2-دور هم كه جمع مي شيم. تلفن همراهمون . sms بازي و بلوتوث بازي رو كنار بذاريم...شب يلدا نزديكه اين فرصت كنار هم بودن شب چله رو از دست نديم

3مي ريم مسافرت تو  طبيعت و جنگل و كوه تلفن همراهمون رو خاموش كنيم

4-تصميم بگيريم هر برنامه ي تلويزيون و ماهواره رو نبينيم و 24 ساعته تلويزيون رو روشن نكنيم ونشينيم پاي تلويزيون و هي تخمه و هله هوله بخوريم

5 يه  مادر بزرگ، يه پدر بزرگ ،يه پدر ،يه مادر، يه  بيمار، يه دوست قديمي هست كه كلي حرف داره برا گفتن و مطمئن باشيد منتظره ما بهش سر بزيم..فرصت رو از دست نديد

مي دونيد چي مي خوام بگم..اينكه بياييم خودمون وقتمون و زندگي مون رو مديريت كنيم.منتظر نمونيم كه لذت و خوشيمون رو بوسيله ي تلفن و تلويزيون تامين كنيم..من همه ی اين موارد پيشنهادي رو امتحان كردم و واقعا لذت بردم .حيفم  مي آد شما هم بي نصيب بمونيد..تصميم بگيريم از همين الان خودمون  رئيس خودمون باشيم نه تلويزيون و تلفن مدير ما باشه...وقتمون و زندگي مون رو خودمون مديريت كنيم...لذت ها و ديدني هاي دور و برمون رو از دست نديم..هميشه چيزي هست براي ديدن و شنيدن و لذت بردن يه بارون پاييزي..يه خيابان كه جون مي ده برا قدم زدن..يه ليوان چايي داغ و يه چشم انداز زيبا پشت پنجره..يه دوست خوب..يه همسر مشتاق که منتظره باهاش حرف بزنیم..يه پدر و يه مادر..يه برادر و يه خواهر..يه بچه دوست داشتني..يه ساحل دريا..يه جمع صميمي و مطمئن باشيد هميشه يه چيزي يه كسي يه جايي وجود داره كه بي صبرانه  منتظر ماست.. دور و برمون رو خوب نگاه كنيم و ببينيم..آيا  واقعا چيزي وجود نداره؟

 

 

نام و نشان

"بجای لعنت فرستادن به تاریکی هر کدام شمعی روشن کنید.." "کنفوسیوس"

 

به مهربان دوستی که می گفت: چه خوب بود با آفتاب بسازیم نه اینکه با ظلمت بسوزیم.

 

نام و نشاني

 

 بر سنگ نمي خواهم

 

    و زيوري جز

 

    زلف سبزه ها

 

              تنها

 

          به ياد دلم

 

              شبها

 

              فانوس كوچكي

 

            كنار پنجره بگذاريد!!!                   ؟؟؟