غريبه اي نام آشنا

گفتار درماني بجاي كشتار درماني

heidari55 — Tue, 01 Jul 2008 07:00:18 GMT

در سال هاي اخير شاهد روند رو به رشد آمار قتل و جرح توسط آلات قتاله اي همانند چاقو و قمه در كشور هستيم.موضوعي كه باعث دلمشغولي و نگراني است اين نكته است كه امروزه در جامعه اين نوع آلات قتاله يا به تعبير بهتر انواع سلاح هاي سرد به وفور در دست مردم به خصوص جواناني قرار دارد كه با شور و هيجاني بيش از حد و سوار بر مركب جواني در كوچه و بازار جولان مي دهند.از منظر ديگر توجه به اين نكته هم ضروري است كه در اين سال ها به دليل مشكلات موجود در جامعه از اشتغال و بيكاري گرفته تا مسكن و تورم و گراني و بالا رفتن سطح انتظارات و توقعات و همچنين بالا رفتن سن ازدواج ، آستانه ي تحمل جامعه به حداقل ممكن رسيده است ..يعني به گونه اي كه هر روز در خيابان مي بينيم و يا در نشريات مي خوانيم روزي نيست كه شاهد درگيري و نزاع و دعوا و چاقو كشي و جرح . زخم و احيانا قتل هم نباشيم. به نظر مي رسد شايسته است كه مسئولين امر اين بحران هاي موجود در جامعه را به گونه اي مديريت كنند كه كمتر شاهد اينگونه وقايع باشيم.نكته ي جالب اين موضوع حرف هاي اين افراد پس از دعوا و درگيري است كه اغلب بيان مي كنند: نفهميدم چي شد..نمي خواستم از چاقو استفاده كنم..فقط مي خواستم بترسونمش...قصد كشتن نداشتم و صحبت هايي از اين قبيل كه هميشه با ندامت و پشيماني هم همراه است....خب در شرايطي كه ما قدرت تحمل نقد يكديگر نداريم...ادبيات گفتاري مان در دعوا و مشاجره خيلي ابتدايي و به اصطلاح چاله ميداني و بدور از هر گونه منطق و تفكري است انتظاري غير از اين هم نيست كه سريع دست در جيب كرده ، چاقو را بيرون آورده و حرف حساب خودمان را از اين طريق به طرف مقابل حالي كنيم.....

چرا وقتي مي توان صحبت كرد..مي توان حرف زد..مي توان منطقي بود..مي توان حتي با صداي بلند حرف زد بدون اينكه كار به زد و خورد كشيده شود از سلاح هاي سرد استفاده كنيم؟؟؟ توجه جدي نهاد هاي اجتماعي در تقويت روحيه ي پذيرش مخالف...بالا بردن فرهنگ گفتاري.ايجاد ضوابط قانوني توسط قانون گذاران محترم. تشويق به صبوري و خويشتن داري جوانان....كنترل بيشتر خانواده ها بر وسايل در دسترس فرزندان..ايجاد محيط هايي براي هدايت هيجانات و احساسات جوانان از قبيل ورزشگاهها و برگزاري بيشتر مسابقه هايي همانند قوي ترين مردان ايران و ...تزريق اميد به آينده و شادماني و نشاط به جامعه.. مي تواند قبل از اينكه اتفاقات ناگوار بيشتري در جامعه رخ دهد و نگراني و افسوسي را براي خانواده ها به ارمغان بياورد راهكارهايي براي اين مشكل است كه توجه جدي مسئولين و خانواده ها را در اين زمينه مي طلبد ..هر چند امروز هم به اندازه ي كافي دير شده است............. .

اندیشه ها فیلتر نمی شوند............

heidari55 — Mon, 30 Jun 2008 10:22:18 GMT

دوشنبه،۱۰ تیر(30June ) روز اعتراض سفید

اندیشه ها فیلتر نمی شوند!

ازدواج یا اشتغال و دیگر هیچ.......

heidari55 — Mon, 23 Jun 2008 05:56:18 GMT

برداشت اول -به گزارش «فردا»، استاندار يكي از استانهاي شمالي كشور(مازندران) گفته است رويكرد ما اين خواهد بود كه با وجود جوانگرايي از گماردن مديران مجرد در پستهاي دولتي بشدت جلوگيري خواهيم كرد.

اين استاندار افزوده است كه اگر هم مدير مجردي در استان هست بايد يا سريعا ازدواج كرده و يا از كار بركنار شود

برداشت دوم-استاندار خراسان شمالي در جلسه معارفه مدير جديد نمايندگي سازمان ملي جوانان در اين استان، شركت كرده بود. او جمله‌اي در اين جلسه گفت كه انعكاس بسياري يافت: «مديران مجرد استان عزل مي‌شوند و اين اصل به عنوان يك رويكرد مورد تاييد است»

برداشت سوم- مديركل نظارت بر اماكن عمومي نيروي انتظامي،:"افراد مجرد به هيچ عنوان حق اشتغال در آژانس‌هاي تاكسي تلفني را ندارند و نيروي انتظامي با متصديان آژانس‌هايي كه نسبت به اين موضوع تخلف كنند، برخورد خواهد كرد."

برداشت چهارم-يكي از مديران منطقه ويژه اقتصادي پارس جنوبي طي بخشنامه اي به كارمندان مجرد خود اعلام كرده است كه اگر آنها تا سه ماه ديگر ازدواج نكنند از اين شركت اخراج خواهند شد.

چندي است كه به نظر مي رسد رويكرد و جرياني بر كشور و جامعه حاكم است كه سرانجام آن معلوم نيست...تفسير به راي احكام اسلام و برداشت شخصي از اين احكام سرانجامي جز سرخوردگي جامعه و قشر جوان از اسلام و اعتقادات مذهبي نخواهد داشت.

به نظر مي رسد اين موضوع احتمالا ريشه در فرهنگ ما هم داشته باشد.آنجا كه ما به راحتي در امور شخصي و خصوصي همديگر مانند ازدواج دخالت مي كنيم و به راحتي از امور مهم و واجب همديگر مانند اشتغال ، تحصيل ، اقتصاد و معيشت مردم و ... با بي تفاوتي مي گذريم... موارد بالا سوالاتي را براي من و خيلي هاي ديگر پيش آورده است:

1- ازدواج در اولويت است يا اشتغال؟

2- ازدواج مهم تر است يا مسكن ؟

3- مبارزه با بيكاري مشكل جامعه است يا مجرد بودن پسران و دختران؟

4- اگر كسي شغل و مسكن نداشته باشد و و به اجبار ازدواج كند چگونه بايد زندگي كند؟

5- قديم تر ها مي گفتند بحث ازدواج بحث يك عمر زندگي است كه بايد طي مراحل گوناگوني اين انتخاب صورت بگيرد كه ربطي به زمان ندارد..چطور مي توان يك فرجه زماني براي ازدواج در نظر گرفت مثلا 3 ماهه يا 6 ماهه؟

6- اگر دختري مجرد بود و شاغل در اين فرجه زماني بايد از چه طريقي و از چه راههايي ازدواج كند؟مگر نه اين كه در دين و آيين ما ايرانيان ، دختر خانم ها انتخاب شونده هستند و نه انتخاب كننده؟

7- آيا مجرد ها حق اشتغال و كار كردن در اين جامعه را ندارند؟

8- آيا.......

9- آيا........

10- آيا.........

نكته: اگر آماري از جرم و بزه در حوزه ي اخلاق اجتماعي داشته باشيم تحليل ها نشان خواهد داد كه آمار متاهليني كه در حوزه اجتماعي ايجاد مشكل و مساله كرده اند بسيار قابل توجه است مسائل.دانشگاه زنجان..دانشگاه سهند تبريز. دانشگاه رازي كرمانشاه ، نمايندگان مجلس(2 نفر) مثالهايي از اين دست هستند..

آيا شما جواب اين سوالات را مي دانيد؟.؟.؟ به من هم بگوييد ...به نظر مي رسد تمام مشكلات جامعه حل شده است و فقط و فقط تنها مشكل اين جامعه مجرد بودن پسران و دختران است و باعث و باني اين همه تورم..گراني..مشكلات اجتماعي و اقتصادي همين مجرد بودن جوانان است...خواندن صحبت هاي مسئولين و مديران جامعه در اين خصوص اهميت سكوت و اظهار نكردن در مسائلي كه در تخصص ما نيست را بيشتر نمايان مي سازد ...شايد زماني كه سعدي بزرگ مي گفت دو چيز طيره ي عقل است....دم فرو بستن به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشي حتما چيزهايي مي دانست.....

.......................................................

پ.ن 1:..از دوست خوبم مهدي عزيز. كه در انتخاب موضوع و ويرايش اوليه این پست كمك فكري فراواني بهم رسوند. ممنونم.

پ.ن 2: شايد از اين به بعد موضوع انشاي مدارس ما به جاي علم بهتر است يا ثروت بشود اشتغال بهتر است يا ازدواج

ظاهر سازی

heidari55 — Mon, 16 Jun 2008 13:30:18 GMT

چقدر ما فيلم بازي مي كنيم تو زندگي مون؟از وقتي به دنيا ميايم تا وقتي مي ميريم همه اش فيلم و ظاهر سازي..همه اش تظاهر و ريا....تا حالا دقت كردين و از خودتون پرسيدين چرا ما اينجوري هستيم؟؟هميشه سعي مي كنيم مردم ندونن ما چه جوري زندگي مي كنيم..چي مي خوريم و اوضاع و احوالمون چطوريه..نمي دونم اين روحيه از كجا اومده..ولي هر چي هست تو ذات ما ايراني هاست....مثلا ما ايراني ها هميشه يه اتاق داريم تو خونه هامون به نام اتاق پذيرايي يا به قول قديمي ها مهمانخانه يا اتاق مهمان ..تو اين اتاق نوع وسايل و امكاناتي كه مي ذاريم كاملا با وسايل اتاقاي ديگه فرق مي كنه...پرده هاي نو..فرش هاي تمييز....ظروف غذا خوري شيك و .....چرا خودمون نيستيم هيچ وقت؟ چرا پز چيزايي رو مي ديم كه نداريم يا نيستيم؟؟اين ناشي از حس خود كم بيني ماست يا غرور ما؟ ناشي از تمايلات ماست يا ذاتي است؟ناشي از حس چشم و هم چشمي است يا روحيه ي برتري جويي ما؟؟ اينكه هميشه با جيب خالي پز عالي مي ديم...اينكه نون و ماست مي خوريم و سبيلمون رو چرب مي كنيم كه مثلا بوقلمون خورديم...يه جورايي دارم فكر مي كنم همه مون اينجوري هستيم...مردمي شعار گرا نه عمل گرا...دوست داريم مردم فکر کنند ما چقدر خوبیم چقدر خوب زندگی می کنیم..بهترین غذا ها رو می خوریم..بهترین لباس ها رو می پوشیم ..هیچ مشکلی نداریم...اهل مطالعه هستیم و اهل تفریح و مسافرت اونم کشورهای اروپایی !!! ...در حالی که اصلا سالی یه صفحه کتابم نمی خونیم و تا پارک سر کوچه مون هم حاضر نیستیم بریم. دوست داریم جامعه و مردم ما رو با القابمون بشناسند و پست و مقامي كه داشتيم . نه اينكه كي هستيم و چي فكر مي كنيم و برنامه مون چيه...ديدين وقتي مي خوان يكي رو معرفي كنن هزار تا پسوندو پيشوند الكي بهش مي چسبونن کسی هم نیست بگه این آدم اون موقع چیکاره بوده..و عملکردش چی بوده و اصلا تو اون سازمانی که می گن بوده؟؟.....

حرف من اينه چرا بايد خودمون نباشيم؟؟چرااگه قراره مهمون بياد برامون بايد كلي تو زحمت بيفتيم. .كلي خرج و مخارج درست كنيم..چرا اگه قراره يه جشن عروسي برگزار بشه يا يه مراسم ختم بايد كلي هزينه كنيم و تا مدت ها قسط و قرضش رو پس بديم....دوست داريم مردم ما رو بهتر ببينن..دست و دلباز..مهمان نواز..آهل ریخت و پاش.. ولي چقدر تلاش مي كنيم خودمون براي بهتر شدن..بهتر بودن..خوب بودن..خوب ديدن.. خوب زندگي كردن....به نظرم اگر خوب زندگي نمي كنيم بايد تلاش كنيم خوب و قشنگ فكر كنيم......

هنر گرفتن ماهی از آب گل آلود

heidari55 — Sat, 31 May 2008 14:50:18 GMT

ما ايراني ها عجب مردمان هنر مندي هستيم يعني از هر انگشتمون يه هنر مي باره ، بي علت نيست كه مي گن هنر نزد ايرانيان است و بس..يكي از هنر هاي بس شگرف ما ايراني ها هنر ماهي گرفتن از آب گل آلوده...بله تا يه تقي به توقي مي خوره همه سعي مي كنيم سريع منافع خودمون رو در نظر بگيريم و از اين فرصت حداكثر استفاده رو ببريم....مثلا قبلنا تا قيمت بنزين از 80 تومن مي شد 100 تومن سريع همه مون سعي مي كرديم اين تغيير قيمت رو تفسير به راي كنيم و از قيمت تاكسي ها شروع مي شد كه يه هويي 50 تومن يا صد تومن مي رفت بالا....بعدش نوبت به خوارو بار و سوپري ها مي رسيدو قيمت همه چي مي رفت بالا از ميوه گرفته تا ماكاروني و تايد و شامپو و ...... حالا كه با طرح سهميه بندي بنزين مواجه هستيم(خوب يا بدش الان منظورم نيست) و نمي تونيم كاري كنيم تحريم اقتصادي و قطعنامه رو بهونه كرديم...مي ري خونه بگيري مي گن الان تو تحريم هستيم و قيمت ها رفته بالا...سوار تاكسي مي شي ميگن تو تحريم هستيم و كرايه ها رفته بالا..كسي نيست بگه آخه تو تحريم كه همه هواي همديگه رو دارن...نه اينجوري كه تا يه مشكل پيش مياد همه به جون هم مي افتيم حالا يا احتكار مي كنيم مثل برنج و روغن و بنزين...يا قيمت ها رو مي بريم بالا مثل خونه و ملك و مسكن يا هم كه به جون هم مي افتيم و كار به دعوا و زدو خورد و بد بيراه و فحش و فحش كاري مي رسه.تو اون چند روزي كه كشور با بحران گاز مواجه بود(اينم يه بحث جداست كه چطور ما دومين كشور توليد كننده و صادر كننده گاز جهان هستيم و قطب انرژي جهان ولي بحران گاز داريم تو زمستون...) اينقدر صف نانوايي ها شلوغ بود و همه دعوا مي كردن كه نگو..اينقدر قيمت نون رفته بود بالا كه همه نون بسته اي 150 تومني رو مي فروختن 500،600 تومن و بلكه هم بيشتر.... تو روزای بارونی و برفی خیلی راحت اونایی که ماشین دارن از کنار هموطنای خودشون که تو بارون و برف و سرما گیر کردن و می خوان زودتر به خونه برسن چه راحت می گذرن و تازه خیلی که هنر کنن فقط دربست می رن و یا اینکه کرایه ها رو کلی می برن بالا..حالا شما فكر مي كنين اگه خدايي ناكرده يه اتفاق تو اين مملكت بيفته يا خدايي ناكرده فقط توي تهران كه پايتخت جهان اسلامه(این ادعامون من رو کشته) !!!!!!!!!يه زلزله کوچیک بياد اون وقت مردم چيكار مي كنن؟همه به هم كمك مي كنن؟ همه از خودگذشتگي نشون مي دن؟ همه به تمام جهانيان درس ايثار و اخلاق مي دن؟ يا مثل هميشه از آب گل آلود ماهي مي گيرن؟ به نظر من اگه يه همچين اتفاقي تو تهران بيفته اون مردم به هم رحم نخواهند كرد و گوشت همديگه رو هم مي خورن.....حالا هي بشينيم دم از اخلاق بزنيم و جامعه ي اخلاقي و هنر ايراني و ايران اسلامي.............

میلیونر های گدا

heidari55 — Thu, 22 May 2008 06:25:18 GMT

سال ها پيش توي هر شهري و منطقه اي يكي دو نفر بودند كه وضع مالي شون از همه ي مردم اون شهر بهتر بود....اين بهتر بودن وضع مالي در رفتارو كردار و نوع مراسم و جشن هاو سبك لباس پوشيدن و نوع ماشيني كه سوار مي شدن هم معلوم بود..تو اون شرايط كه نه ماشين بود و نه ملك و املاك ما به اين افراد مي گفتيم ميليونر...كسي كه چندين ميليون پول داره و با پول هاش مي تونه هر كاري كه دلش بخواد انجام بده..هر جايي كه دوست داشت بره..هر غذايي كه دوست داشت بخوره..هر لباسي كه دوست داشت بپوشه...هر ماشيني كه دوست داشت سوار بشه و هر موقع هم كه دلش خواست خونه اش رو عوض كنه و از يه منطقه ي شهر به يه منطقه ي ديگه يا از يه شهر به يه شهر ديگه بره.....چندين ساله كه اين موضوع ديگه رنگ باخته و تورم رواني و تورم واقعي عملا اونايي رو كه صاحب ملك و املاك و يا خونه اي بودند ميليونر كرده مثلا اگه طرف تو يه خونه ي 80 متري زندگي مي كنه و با قيمت متري 200 هزار تومن خونه رو چند سال پیش خريده بوده الان با گذشت چند سال خونه اش شده متري حداقل يك ميليون و هشتصد هزار تومن يعني در عرض چند سال خونه ي 16 ميليوني اش شده 140 ميليون.. و اين فرد الان به قول معروف ميليونر شده..ولي من به اين جور افراد مي گم ميليونر هاي گدا..چرا ميليونر هاي گدا؟ براي اينكه اين آدم نمي تونه از اين 140 ميليون سرمايه اي كه داره هيچ استفاده اي كنه و شرايط تورمي جامعه به گونه اي هست كه اگه بخواد همين خونه ي 80 متري خودش رو بفروشه و تو همون كوچه اي كه زندگي مي كنه يه خونه ي 80 متري بخره بايد چهل پنجاه ميليون ديگه هم حالا با قرض و يا وام و هر راهي كه مي تونه و بلده چه مشروع چه غير مشروع جور كنه تا شايد بتونه يه خونه 50 متري بخره..حالا اين آدم نه پس انداز داره..نه مسافرت مي تونه بره..نه هر ماشيني كه دوست داشت سوار بشه..نه خانواده اش در رفاه و امنيت رواني و اقتصادي به سر مي بره و نه...حالا شما فكر كنين اين آدم بخواد بره يه كوچه بالاتر يا خدايي ناكرده يه محله و منطقه ي بهتر كه بايد بره بميره و ديگه از اين فكر و خيالا به سرش نزنه.... به نظر شما اين ميليونر گدا نيست؟ديگه ميليونر بودن ارزشي داره. مي تونه پز 140 ميليون سرمايه اش رو بده؟.حالا كه همه البته چندين ميليون سرمايه دارن چه به بركت وام مسكن يا وام خودرو همه ميليونرن و آخر هر ماه هم دستشون تو سرشونه كه چطوري قسط هاشون رو پرداخت كنن..چطوري اين ماه روسر كنن..چطوري بچه شون رو بفرستن دانشگاه..چطوري برن مسافرت....و خيلي از چطوري و چيكار كنم هاي ديگه.....

اينا رو گفتم تا يادمون باشه با چه بحران هايي مواجه هستيم از بحران فكري و روحي گرفته تا بحران سياسي و اقتصادي و فرهنگي.....فكر مي كنين تو اين بحران و دغدغه ها ديگه تحول و نوآوري اتفاق مي افته؟اين جامعه مي تونه رشد فكري داشته باشه و مبناي كارش بشه خرد گرايي و علم گرايي؟....شما الان كدوم وري هستين ميليونرين؟ يا ميليونرهاي گدا؟ يا دارين براي چند ميليون وام گدايي مي كنين؟ يا ......

اعتماد

heidari55 — Sat, 10 May 2008 08:52:18 GMT

"خاك بر سر من كه حتي مامانم هم به من اعتماد نداره"

شنيدن اين جمله همراه با شنيدن ضربه اي بر پيشاني مرا از حال و هواي خودم بيرون كشيد سرم را كه شدت خستگي به شيشه ي ماشين تكيه داده وچشمانم را بسته بودم بلند كردم و متوجه شدم كه در كنارم در صندلي عقب تاكسي مادر و دختري نشسته اند و با عصبانيتي خفيف و فريادهايي در گلو از ترس توجه بقيه افراد با هم مشغول بحث و جدل هستند.عجز و درماندگي دختر كه با دست بر پيشاني خود زده بود ، ظاهرا 16، 17 ساله بود و مرتب داشت علت تاخير خود را با قسم خوردن به جون خودش و باباش و مامانش ترافيك و عوض شدن مسير سرويس مدرسه عنوان مي كرد و مادري كه سرنوشت ، اعتبار و آبروي خود را و دخترش را از همه چيز بيشتر دوست مي داشت و ترس از آينده ي نامعلوم دخترش كه چگونه بايد به او ياد آوري كند و بياموزد كه "هيچ مردي در اين دنيا شايسته ي آن نيست كه دختري ناخن پايش را بخاطرش عريان كند و تن عريان تو بايد از آن كسي باشد كه روح عريانش را دوست داري "...قصد ندارم در اينجا بگويم حق با چه كسي است....مادري كه سال هاست است در اين دنياي خشن زندگي مي كند و سرد و گرم روزگار را چشيده است و با گذر از ايام جواني و شور و احساس الان منطقي به زندگي نگاه مي كند يا دختري كه در آغاز جواني است و دنيايي از هيجان و آرزو و اميد...دنيايي از شور و نشاط دخترانه كه به جرم دختر بودن مجبور است مدام اين احساسات و شور جواني را سركوب كند.. تا روزي كه به اجبار خانواده يا توصيه ي دوست و آشنا و يا اتفاقي در راه مدرسه و يا اينترنت و .... مجبور به انتخاب شود ..انتخابي كه آينده ي آن معلوم نيست...كه تفاوت ، تفاوت دو نسل است و دو ديدگاه و دو جريان و ....آن چيزي كه مرا وادار به نوشتن كرد بحث مهمتري است كه جامعه و كشور مان مدت هاست با آن روبروست...بحث اعتماد....روزانه و در جاهاي مختلف مدام صحبت از اعتماد است و در اداره..خيابان...خانواده..سينما..تلويزيون و مطبوعات مدام از اعتماد مي نويسند و از بودن يا نبودن آن در جامعه...به من اعتماد داري يا نه؟..من به تو خيلي اعتماد دارم....اگر به من اعتماد داري به حرفم گوش كن..اگر به من اعتماد داري ضمانت مرا پيش فلان بانك يا فلاني بر عهده بگير.....از نگاهي ديگر مثلا شما چقدر اعتماد داريد كه پرونده ي شما در محاكم قضايي ...ادارات...بانك ها و ...مسير درست خودش را طي كند و به سر انجام برسد..؟

به نظر من مهمترين ، زيباترين ؛ قشنگ ترين و بهترين چيزي كه دو نفر به همديگر هديه مي كنند اعتماد است...اگر اين دو نفر زن و مردي باشند كه مي خواهند مدت هاي مديدي شريك زندگي و راز دار هم باشند اين هديه ي ارزشمند بيشتر معني پيدا مي كند...

به راستي چه بر سر ما و جامعه ي ما آمده است كه اينگونه نسبت به هم بي اعتماديم...نمونه ي بارز اين مدعاي من قسم خوردن روزانه ي ما براي اثبات به حق بودن ما يا راستگويي و صداقت ما نشان دهنده ي اين است كه چقدر نسبت به هم بي اعتماديم و چقدر حرف همديگر را قبول نداريم، انگار دائما براي اينكه خودمان و حرفمان را اثبات كنيم بايد قسم بخوريم و به امام و امام زاده و پيغمبرو قرآن و جان خودمان ،پدر و مادرمان،فرزندان و .... متوسل شويم....شايد كسي حرفمان را قبول كند...اگر چه من معتقدم اينقدر از رفتار همديگر هم سوء استفاده كرده ايم و با هم صادق نبوده ايم كه الان بي اعتمادي در جامعه باب شده است...چقدر مريضي مادر و فوت پدربزرگ و ترافيك را علت تاخيرمان در سر كار و يا قرار ملاقات هايمان عنوان كرده ايم و مطمئنا هر كدام از ما حداقل يك بار زيان هاي اعتماد بي جا به يك نفر چه دوست..چه همسايه ..چه همكار..حتي انتخاب يك نماينده و ....را تجربه كرده ايم و به مرور به اين نتيجه رسيده ايم كه اصل بر برائت نيست و بايد با قسم خلاف آن را ثابت كنيم......

ما را چه شده است.؟به كدام سمت و سو مي رويم؟ چكار بايد كرد؟مشكل از كجاست؟ اين بي اعتمادي ريشه ي تاريخي در فرهنگ ما ايراني ها دارد يا سوء استفاده ي خيلي از ماها در لباس دوست، همسر، همكار، همسايه،همشهري و....؟براي اينكه اعتماد را به جامعه و خانواده ها برگردانيم چكار بايد كرد؟......

..دختر الان مشغول تعريف خاطرات مدرسه براي مادر است و عكس هايي از دوستان و همكلاسي هايش را به مادر نشان مي دهد و آخرين پيغام ها و بلوتوث هايي كه از دوستانش گرفته است و قابل نشان دادن به مادرش هست را هم به مادر نشان ميدهد و مادر با نگاهي عاشق به فرزندش مي نگرد و در دل هزاران آرزو براي دخترش دارد...نمي دانم در گوشي تلفن همراه دختر عكس يا فايل هايي هم هست كه مي ترسد به مادر نشان دهد يا خير؟و يا اينكه صرفا براي اينكه دل مادر را به دست آورد چند تا از فايل هاي مثبت گوشي را به مادر نشان مي دهد و .....ذهنم درگير اين سوالات است و نمي دانم چه جوابي برايش در نظر بگيرم...از خانواده ي كوچكي كه الان در تاكسي كنار من نشسته اند و ماكتي است از جامعه اي كه در آن زندگي مي كنيم....اعتماد...اعتماد..اعتماد...چه واژه ي مقدسي..و چه جان هاو چه خانواده ها و چه دوستي ها يي كه بر لبه ي تيز اعتماد و بي اعتمادي قرار دارند و با تلنگري از اين سمت به آن سمت.....و چه خيانتي است كسي كه به ما اعتماد كرده است و سوء استفاده كرده ايم......از تاكسي پياده مي شوم و با رفتن تاكسي..از پشت سر مي بينم مادر و دختري كه الان بيشتر به هم نزديك شده اند و نمي دانم در فكر هر كدامشان چه مي گذرد.....

اعتراف

heidari55 — Sun, 27 Apr 2008 10:29:18 GMT

به نزدیکترین ستاره ی کنار ماه ساعت ۱۰ شب...............

بايد اعتراف كنم

من نيز گاهي به آسمان نگاه كرده ام

دزدانه !!!

در چشم ستارگان.....البته نه همه ي آنها

تنها به آنهايي كه شبيه ترند

به چشمان تو !!! ؟؟؟

آغاز مردن

heidari55 — Tue, 15 Apr 2008 06:05:18 GMT

به آرامي آغاز به مردن مي كني

اگر سفر نكني

اگر چيزي نخواني

اگر به اصوات زندگي گوش ندهي

اگر از خودت قدرداني نكني

به آرامي آغاز به مردن مي كني

زمانيكه خود باوري را در خودت بكشي

وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند

به آرامي آغاز به مردن مي كني

اگر برده ي عادات خود شوي

اگر هميشه از يك راه تكراري بروي

اگر روزمرگي را تغيير ندهي

اگر رنگهاي متفاوت به تن نكني

يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكني

تو به آرامي آغاز به مردن مي كني

اگر از شور و حرارت

از احساسات سركش

و از چيز هايي كه چشمانت را به درخشش وا مي دارند

و ضربان قلبت را تند تر مي كنند

دوري كني...

تو به آرامي آغاز به مردن مي كني

اگر هنگاميكه با شغلت ، يا عشقت شاد نيستي ، آن را عوض نكني

اگر براي مطمئن در نامطمئن خطر نكني

اگر وراي رويا ها نروي

اگر به خودت اجازه ندهي كه حداقل يكبار در تمام زندگيت

وراي مصلحت انديشي بروي ...

امروز زندگي را آغاز كن!

امروز مخاطره كن !

امروز كاري بكن !

نگذار كه به آرامي بميري ....

شادي را فراموش نكن !!

Pablo neruda(Chilean writer)

tell me why(به من بگو چرا؟)

heidari55 — Wed, 02 Apr 2008 07:05:18 GMT

دکلن گلبریت (Declan Galbraith) خواننده اسکاتلندی در سال ۲۰۰۲در استادیوم اودیسه در بلفاست با خواندن آهنگ "بمن بگو چرا" (Tell Me Why) چشمان بسیاری را به خود خیره کرد. او در آن زمان یازده سال بیشتر نداشت و امروز هفده ساله است. آهنگ مزبور را دکلن با ده هزار کودک دیگر در استادیوم اودیسه اجرا کرد در حالیکه همزمان توسط ماهواره و رادیو ۸۰۰۰۰ کودک دیگر در مدارس سرتاسر بریتانیا بزرگترین ترانه کُر جهان را با او اجرا کردند.

مطمئنم که شما آهنگ به من بگو چرا؟ رو بیش از یکبار گوش خواهید کرد ........

In my dream
در رویاهایم

Children sing
کودکان می خوانند

A song of love for every boy and girl
ترانه ای از عشق برای هر پسر و هر دختر
The sky is blue
آسمان آبی است

The fields are green
مزارع سبزند

And laughter is the language of the world
و قهقهه زبان مردم دنیاست
Then I wake and all I see
بعد از خواب برمی خیزم و آنچه که می بینم

Is a world full of people in need
دنیائی است پر از مردم محروم
Tell me why
بمن بگو چرا؟

Does it have to be like this
آیا باید که اینگونه باشد؟

Tell me why
بمن بگو چرا؟

Is there something I have missed
آیا چیزی هست که من آنرا از نظر دور داشته ام؟

Tell me why
بمن بگو چرا؟

Cause I don’t understand
چون من درک نمی کنم

When so many need somebody we don’t give a helping hand
وقتی اینهمه انسان به کسی نیاز دارند و ما دست کمکی به آنها نمی دهیم

Tell me why
بمن بگو چرا؟
Every day
هر روز

I ask myself
از خود می پرسم

What will I have to do to be a man
من چه باید بکنم که چون یک مرد باشم؟

Do I have to stand and fight
باید بایستم و بجنگم؟

To prove to everybody who I am
برای آنکه به همه ثابت کنم که من که هستم؟
Is that what my life is for
آیا این است هدف از زندگی من؟

To waste in a world full of war
که در دنیائی پر از جنگ زندگی خود را هدر دهم؟
Tell me why
بمن بگو چرا؟

Does it have to be like this
آیا باید اینگونه باشد؟

Tell me why
بمن بگو چرا؟

Is there something I have missed
چیزی هست که من آنرا از نظر دور داشته ام؟

Tell me why
بمن بگو چرا؟

Cause I don’t understand
چون من درک نمی کنم

When so many need somebody we don’t give a helping hand
وقتی اینهمه انسان به کسی نیاز دارند و ما دست کمکی به آنها نمی دهیم

Tell me why
بمن بگو چرا؟

......................................................................................................

پ.ن:اين شعر و آهنگ رو محسن جونم تو عید فرستاد كه خيلي برام جالب بود و ازش لذت بردم.....(این شعرو آهنگ از این آدرس گرفته شده : http://shahirblog.com/detail.asp?id=245 به نام شهیر بلاگ....)